I potser vivim en una casa feta de peces de tente grogues. El divendres m’agobia. L’edat també. Els dilluns almenys són esperançadors, expectatius, silenciosos.
M’encantaven els dibuixos del naranjito. Com es deia el dolent?
No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver…
M’encantaven els dibuixos del naranjito. Com es deia el dolent?
No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver. No estic gelós de l’Oliver…
A mi no m’agrada la taronja
tu tens veu d’home